Os obxectivos do desenvolvemento do milenio

Os  obxectivos do desenvolvemento do milenio

Son oito propósitos do desenvolvemento humano fixados para o ano 2000, que os 193 países membros das Nacións Unidas acordan conseguir para o 2015. Trátase dun dos obxectivos que se deben cumprir ata a fecha sinalada do 2015. Aquí, trátanse problemas da vida cotidiana que son graves e radicais.

Os oitos obxectivos que se buscan cumprir son:

Obxectivo 1: Erradicar a pobreza extrema e a fame

 Obxectivo 2: Lograr a ensinanza universal

Obxectivo 3: Promover a igualdade entre os xéneros e a autonomía da muller.

Obxectivo 4: Reducir a mortalidade infantil.

Obxectivo 5: Mellorar a saúde materna

Obxectivo 6: Combatir o VIH/SIDA, o paludismo e outras enfermidades.

Obxectivo 7: Garantizar o sustento do medio ambiente.

Obxectivo 8: Fomentar unha asociación mundial para o desenvolvemento.

Dentro de cada un de estes obxectivos atopamos unha serie de metas que se buscan cumprir tamén.

Dende o noso punto de vista a maioría de estes obxectivos non se están cumprindo, tal e como se propoñía cumprir polos países membros das Nacións Unidas. É posible que algúns dos obxectivos si se leven a cabo nos países que están máis desenvolvidos, pero sen embargo aínda queda moito camiño por percorrer para que obxectivos como reducir a mortalidade infantil ou lograr a ensinanza primaria universal, aínda están moi lexos de cumprirse en países que non están tan desenvolvidos e os cales teñen unha mala calidade de vida e apenas teñen recursos aos que sosterse para poder levar a cabo estes obxectivos, ou simplemente, aqueles dereitos máis simples que todos as persoas deberían de ter acceso.

Tamén, cabe resaltar, que a maioría das noticias que saen sobre o os obxectivos do desenvolvemento do milenio son negativas, é dicir, a maioría van enfocadas e resaltar que non se están cumprindo os obxectivos propostos, e que apenas se buscan recursos para lograr que estes obxectivos salgan adiante. Tamén, dende o noso punto de vista, vemos que a sociedade que nos rodea apenas se implica en lograr o cumprimento de estes obxectivos e incluso moitas persoas chegan a descoñecer o que realmente se pretende facer coa consecucións destes oito obxectivos marcados.

(VÍDEO) 

http://www.youtube.com/watch?v=1V_7ej4OjC8 

En España se acaba el ‘’boom inmigrante’’

En la España actual, ha empezado una segunda etapa migratoria, caracterizada por la ralentización de la inmigración, y el aumento de la emigración. Esta última aún no es muy elevada, pero es significativo su auge, así como la expectativa que ha surgido en torno a la nueva “tierra de promisión”, que, una vez más, es Alemania.

La profunda crisis económica en España y la incidencia tan elevada del paro, sobre todo del paro juvenil, en gran medida, explican esta reedición de una vieja tendencia, que se creía superada. Los españoles que salen del país no encuentran, en la España actual, un espacio digno para la promoción personal.

En los años sesenta, los emigrantes españoles no estaban preparados para integrarse en otra sociedad, aunque estuviera sólo a cientos de kilómetros, en la misma Europa. Se colocaban en trabajos escasamente cualificados, con la finalidad de acumular capital y la idea de retornar al país de origen. Era una mayoría de hombres solteros, que no tenían la intención de asimilar los modos (idioma, hábitos y costumbres) del lugar de destino, pero aprendieron mucho, volvieron y ayudaron muchísimo a fraguar el “milagro español” de las postrimerías del franquismo. Les debemos mucho.

El emigrante español de hoy, en cambio, es una persona de ambos sexos con un alto nivel de preparación, que busca oportunidades que no halla en España. Su emigración viene facilitada por las comunicaciones y los transportes, y el conocimiento de idiomas.

Esto fomenta la integración y acentúa la posibilidad de quedarse en el país de destino, sin retornar al país de salida. Perder a un contingente de gente joven y cualificada es un indicador indiscutible del fracaso de la política económica y social en España, que no ha podido instrumentalizar mecanismos adecuados, y un clima favorable, para retener a este contingente de jóvenes preparados.

No sabemos los derroteros o los resultados que va a originar esta nueva emigración a corto y medio plazo, ya que las tendencias pueden cambiar en cualquier momento, conforme van cambiando las coyunturas económicas y sociales. Pero la emigración es siempre una clara señal de una deficiente situación, sobre todo económico, imperante en el lugar de origen, y el éxodo de jóvenes cualificados, además, viene a empeorar esa situación de carencia.

Diarios da calle

Unha xoven profesora chega a un instituto no cal se xuntan adolescentes con problemas de integración o que provoca grandes enfrontamentos dentro do propio instituto. Erin, qué así se chama a profesora, chega moi ilusionada xa que un ten como principal obxectivo lograr que os seus alumnos superen ese problema de integración e ao mesmo tempo poidan aprender novas cousas que ela, está desexando aprenderlle.

Pero cando chega a imaxe que se atopa é totalmente contraria a esperada, os rapaces odiábanse mutuamente entre eles, e ademais a Erin, pola cor da súa pel. Os rapaces non lle facían caso e negábanse a dar clase, xa que eles non cosideraban oportuno ter que aprender as cousas básicas porque a eles non lles ía a servir de nada. Erin escoitando o seu punto de vista douse de conta de que os rapaces tamén estaban no seu dereito de pensar así xa que a súa vida non é unha vida desexada para nadie.

Erin, a pesar de que non recibía apoios por parte da institución do instituto, non se veu a baixo, e  logrou que os seus alumnos virán que entre eles non son tan distintos, que todos teñen cousas en comúns, que non son tan diferentes como eles pensan, e que tamén deben coñecer o pasado e ver que outra xente pasou tamén, a máis medida, polo que eles están pasando e que vexan que non están sos e que de todo se pode saír.

Esta historia esta relacionada co desenvolvemento comunitario, os rapaces teñen un claro problema de integración entre eles, están totalmente divididos en bandas, as cales se odian e están continuamente en pelexas e enfrontamentos moi grandes. Finalmente, Erin, fai ver aos rapaces que non teñen razóns para vivir así, que poden vivir moito meior se non están todo o día enfrontándose. Ao final todos os rapaces acaban mantendo entre eles unha forte relación, incluso con Erin, a cal, ao principio odiaban polo simple feito de que ela era  branca, e consideraban aos brancos como os culpables de todo polo que eles agora estaban pasando.

8 marzo día da muller traballadora

Trátase dun día universal no que se produce unha gran reivindicación social, onde as todas as mulleres deixan de lado diferenzas étnicas, lingüísticas, culturais… e de unen para loitar por unha igualdade xusta, tanto na vida laboral como na vida cotidiana.

A idea dun día internacional da muller xurdiu ao final do século XIX, que foi, no mundo industrializado, un período de expansión e turbulencia, crecemento fulgurante da poboación e ideoloxías radicais.

Aínda que a idea deste dia é moi nobre e sta posto con boa intención, o dia da muller traballadora deberían ser tódolos días.

Se queremos igualdade e loitamos pola igualdade de sexos, creo que o feito de poñer un día adicado ao feito de que as mulleres están integradas no mundo laboral (aínda que haxa discriminacións de maior ou menor importancia) pode ter un segundo punto de vista, negativo, como podes ser que as mulleres son distintas aos homes e por iso hai un ‘’dia da muller traballadora’’, mentres que non hai un ‘’dia do home traballador’’,

porque o dia do home traballador non existe, e só hai o dia dos traballadores en xeral (homes e mais mulleres)?

 porque se diferenza entre homes e mulleres se todos somos persoas cos mesmos dereitos?

 o feito de diferenciar o dia da muller traballadora é outra forma de separar sexos?

En definitiva, o día da muller traballadora son os 365 días do ano, non o 8 de marzo.

Países receptores de inmigración

La inmigración internacional a debate en los cursos de verano de la Universidad.

 La Universidad de Alcalá analizará el fenómeno de la inmigración no sólo en España, sino también en el resto de países receptores de población extranjera, en un curso de verano que lleva por título “Los nuevos retos de la inmigración” y que se desarrollará entre los días 24 y 28 de julio en la localidad asturiana de Llanes. 

Dirigido por Luis García San Miguel y María Dolores Cabañas, este encuentro parte de una realidad.

 La inmigración es, y será en los próximos años, uno de los fenómenos más trascendentes para la configuración de nuestras sociedad, sobre todo, en países como el nuestro que, en poco tiempo, se ha convertido en receptor de una población inmigrante que ya es más que significativa.


La inmigración repercute directamente en las condiciones de vida, en la convivencia y en los valores dominantes de los ciudadanos del país receptor. Esos valores, la igualdad, la tolerancia y la interculturalidad van a condicionar los comportamientos y las expectativas individuales, sociales y culturales de la sociedad de las próximas décadas.


Por eso, este curso se plantea analizar los retos que pone sobre la mesa la inmigración en España, entre ellos, los intelectuales, sociales, económicos, políticos o jurídicos, los comportamientos de aquellas personas que responden a otras costumbres, a otras leyes y que, además, desconocen nuestro propio sistema jurídico.

 http://noticias.universia.es/movilidad-academica/noticia/2006/07/21/596884/paises-receptores-inmigracion.html