martes, 12 de junio de 2012

cortos


Este es un video parodiando la situación actual de los estudiantes recién salidos de la universidad.
Este video es una animación con significado comunitario, pero de una forma apta para todo el mundo. De forma que también entiendan los más peques de la casa.
Aquí se puede ver,  en el primero de estos videos se parodia de forma muy divertida y de forma ficticia, el estado de La Tierra debido al cambio climático, mientras que en el segundo de estos videos se puede ver un corto animado sobre el reciclaje.
Estos videos son una forma de concienciar a la gente sobre el medio ambiente, la ecología y las relaciones interpersonales, a excepción del primero que es un llamamiento a los políticos sobre el estado de la población recién salida al mundo laboral.

miércoles, 23 de mayo de 2012

neste vídeo podemos observar as diferentes caraterísticas que nos imos atopar a ahora de traballar con distitnas persoas, xa que como nos dí claramente o vídeo NON TODOS SOMOS IGUAIS.
Non podemos tratar a todo o mundo por igual, non todos temos a mesma forma de ser e polo tanto non a todo o mundo nos afectan por igual as cousas.
Creo que deberíamos dar moita importancia a este aspecto, estudiar e observar ben como son e como actúan as persoas coas que imos traballar. E facer un esforzo para que o ámbiente sexa o máis agradable posible para todos, pero claro que esta que esto non é posible se TODO O MUNDO non colabora.
Un traballo en equipo e meior e de meior calidade que un traballo individual e para isto todo o mundo debe participar en acadar as metas propostas en común.
Facendo todos un pequeno esforzo podemos conseguir uns moi bos resultados.

Los amos de Dogtown


‘’El film está basado en los hechos reales de la historia de los Z-Boys, un influyente equipo californiano de skateboard ganadores de varios campeonatos del mundo en todo el país estadounidense durante la década de los 70’’
A foto dos verdadeiros Z-Boys.

Esta película contanos a historia de este grupo de amigos que buscaron e conseguiron a fama e un recoñecemeno social, o problema foi que ao tempo que conseguir a fama perderon a súa amizade. Separánronse inmediatamente e cada un seguiu o seu camiño.
Permitiron que o diñeiro e fama se interpuxeran entre eles. Pero unha mala noticia, un dos compoñetes da banda detectáronlle unha enfermidade cerebral que o apartou rapidamente de calquera deporte pois apenas podía camiñar, e o seu estado de saúde era realmente grave.

Pero a pesar de todos os problemas, a distancia e as ocupación que cada un tiña na súa nova vida non impediron ‘’volver a xuntarse’’, volver a relacionarse, a solucionar os seus problemas, xa que viron que o máis importante era a amizade que os unía.

Así venceron os seus problemas tragaron o seu orgullo e volveron a retomar aquela amizade que os unía, e volveron a mentalidade que tiñan antes, onde o único que lles importaba era pasalo ben patinando entre eles e disfrutando ao máximo da súa vida. 

''A vendedora de Rosas''



‘’La Vendedora de Rosas es una película colombiana dirigida por el cineastaantioqueño Víctor Gaviria y protagonizada por Lady Tabares. Se basa tanto en el cuentoLa Vendedora de Cerillas (o The little match girl en inglés) de Hans Christian Andersencomo en la vida de Mónica Rodríguez. La película se estrenó en 1998’’
Esta película cóntanos a dura realidade que teñen que vivir os nenos e nenas en algún lugares do mundo, unha infancia rodea de drogas, alcol e prostitución constante, o seu día a día basease en iso cando apenas a maioría de eles non chegan aos 15 anos están totalmente rodeados de iso, polo que sobrevivir nun mundo así faise realmente complicado.
A maioría con apenas 15 e 14 anos son consumidores habituais de alcol e distintas drogas que fan qué estean tirados polas calles e apenas poidan levantarse por eles mesmos e mesmo lle fan ter alucinacións. Algúns de estes pequenos rapaces ‘’fugáronse’’ da súa casa xa que se consideraban incomprendidos por seus e pensaban que na calle terían unha meior vida, e os pais todo isto apenas podían detelo e paralo.
O caso de Mónica, a protagonista, e máis dramática xa que ela esta realmente soa, leva esa vida despois da morte de súa avoa e de súa nai. Unha historia realmente dura e triste que fai qué a rapaza  con 13 anos teña que buscarse a vida vendendo rosas, e para colmo Mónica consume diariamente drogas e relacionase con persoas que o que buscan moitas veces é facerlle dano.
Unha película que nos ensina a cruda realidade que algúns adolescentes teñen que vivir e da que moitos non conseguen saír a diante e terminan da peor maneira. Unha realidade que se debería de evitar canto antes, corrixila, xa que estes nenos con apenas 14 anos non se poden permitir que leven estas vidas, son nenos deberíaselle proporcionar estudos e recursos para que poidan saír adiante e abandonar definitivamente esa vida, que non os leva a ningún lado.  

martes, 8 de mayo de 2012


Diario de un skin es un telefilme español de 2005 dirigido por Jacobo Rispa. Está basado en el libro homónimo del periodista Antonio Salas.

El periodista con el seudónimo Antonio Salas se infiltra en un grupo de neonazis tras presenciar el asesinato de su compañero - quién, además, era su cuñado - en manos de uno de ellos, por el solo hecho de ser sudamericano. Dentro de la historia, se involucra con ellos y adopta su estética, llegando incluso a dar ideas para preservar la pureza de la raza, siendo muy bien aceptado por sus "pares".


Esta película refleja la realidad de los..
…Skinheads, término que significa cabeza rapada, es utilizado para denominar a los miembros de un movimiento juvenil originado en Gran Bretaña en los años 1960.

 Este grupo se trata de un grupo violento y agresivo, pues utiliza la violencia para resolver sus conflictos internos, entre miembros del mismo grupo, y externos. Además tienen una misma ideología, unos mismo valores que defienden agresivamente. Algunas personas se creen que este grupo es una especie de ‘’agrupación política’’ pero no, se trata de una forma de vida.

martes, 24 de abril de 2012

''CIUDAD DE DIOS''


"Lucha y nunca sobrevivirás... Corre y nunca escaparás..."

Trátase dun drama criminal basa en feitos reais. A película enfoca a guerra que viven Zé Pequeño e Mané Galinha entre eles.
Trátase dunha película verdadeiramente impactante, mostra a realidade que se atopa en este tipo de barrios apartados e rexeitados polo resto da sociedade, e incluso entre eles. Viven entre violencia e máis violencia, e a maioría das veces escondese este tipo de problemas sociais para dunha forma evitalos e non loitar para lograr que se solucionen, xa que se trata dunha situación verdadeiramente complicada de solucionar, pero que ignorando e evitando non solucionamos nada, todo o contrario, estes barrios non lograr solucionar os problemas eles só xa que entre eles hai moitas diferenzas e demasiados problemas, moitos pasados, pero que non se olvidan.
O problema tamén esta que para solucionar os problemas que teñen entre eles recuren a violencia, e cada vez esta violencia vai de forma máis e máis esaxerada. Non tratan de falar, de dialogar, de escoitarse uns aos outros, buscan calquera forma de violencia, canto máis dura meior, para crerse os líderes, uns líderes que nunca acaban ben.
O que me sorprendeu de esta película foi o rela que pode resultar xa que en momentos me resultou verdadeiramente complicado manter a atención xa que o qué estaba a ver era moito máis duro do que podía soportar. Pero é a realidade que temos e que imos atopar e non podemos escondela nin evitala, senón que temos que axudar a resolvela sempre que nos sexa posible, por moi pequeno que sexa o que movemento que fagamos para evitar estas problemáticas sempre estaremos axudando aínda que a priori non o vexamos así.

martes, 17 de abril de 2012

Radio La Colifata


Se trata una ONG que brinda servicios en salud mental utilizando los medios de comunicación para la creación de "espacios en salud". Es comúnmente conocida como LT 22 Radio "La Colifata", la radio de los internos y ex internos del Hospital Borda de Buenos Aires. Es la primera radio en el mundo en transmitir desde un neuropsiquiátrico.
Creemos que no hay mejor forma de presentación que la misma que ellos nos hacen en el vídeo organizado por Aquarius, que podemos ver en el siguiente enlace: http://www.youtube.com/watch?v=yTvfVCgBPUs


Un ejemplo más próximo lo tenemos en la ciudad de A Coruña.
Radio Social Atlántico nació oficialmente el día 8 de Junio de 2006 y fue inaugurada por Don Salvador Fernández Moreda, Presidente de la Excelentísima Diputación Provincial de La Coruña (España).
Como emisora Social fue la pionera de España. Su línea informativa, hasta el presente, sigue siendo independiente y plural, sin atavismos políticos y alejada totalmente del mundo de la prensa “rosa”. Su única meta es hacer llegar a los oyentes todo aquello que no dañe la sensibilidad de nadie y que haga pasar horas de entretenimiento, a través de programas musicales y culturales.
Son independientes y no están subvencionados por ningún Partido Político, detalle que en la actualidad es muy difícil de ver.



viernes, 16 de marzo de 2012

Os obxectivos do desenvolvemento do milenio

Os  obxectivos do desenvolvemento do milenio
Son oito propósitos do desenvolvemento humano fixados para o ano 2000, que os 193 países membros das Nacións Unidas acordan conseguir para o 2015. Trátase dun dos obxectivos que se deben cumprir ata a fecha sinalada do 2015. Aquí, trátanse problemas da vida cotidiana que son graves e radicais.

Os oitos obxectivos que se buscan cumprir son:
Obxectivo 1: Erradicar a pobreza extrema e a fame
 Obxectivo 2: Lograr a ensinanza universal
Obxectivo 3: Promover a igualdade entre os xéneros e a autonomía da muller.
Obxectivo 4: Reducir a mortalidade infantil.
Obxectivo 5: Mellorar a saúde materna
Obxectivo 6: Combatir o VIH/SIDA, o paludismo e outras enfermidades.
Obxectivo 7: Garantizar o sustento do medio ambiente.
Obxectivo 8: Fomentar unha asociación mundial para o desenvolvemento.

Dentro de cada un de estes obxectivos atopamos unha serie de metas que se buscan cumprir tamén.
Dende o noso punto de vista a maioría de estes obxectivos non se están cumprindo, tal e como se propoñía cumprir polos países membros das Nacións Unidas. É posible que algúns dos obxectivos si se leven a cabo nos países que están máis desenvolvidos, pero sen embargo aínda queda moito camiño por percorrer para que obxectivos como reducir a mortalidade infantil ou lograr a ensinanza primaria universal, aínda están moi lexos de cumprirse en países que non están tan desenvolvidos e os cales teñen unha mala calidade de vida e apenas teñen recursos aos que sosterse para poder levar a cabo estes obxectivos, ou simplemente, aqueles dereitos máis simples que todos as persoas deberían de ter acceso.
Tamén, cabe resaltar, que a maioría das noticias que saen sobre o os obxectivos do desenvolvemento do milenio son negativas, é dicir, a maioría van enfocadas e resaltar que non se están cumprindo os obxectivos propostos, e que apenas se buscan recursos para lograr que estes obxectivos salgan adiante. Tamén, dende o noso punto de vista, vemos que a sociedade que nos rodea apenas se implica en lograr o cumprimento de estes obxectivos e incluso moitas persoas chegan a descoñecer o que realmente se pretende facer coa consecucións destes oito obxectivos marcados.

(VÍDEO) 

En España se acaba el ‘’boom inmigrante’’


En la España actual, ha empezado una segunda etapa migratoria, caracterizada por la ralentización de la inmigración, y el aumento de la emigración. Esta última aún no es muy elevada, pero es significativo su auge, así como la expectativa que ha surgido en torno a la nueva “tierra de promisión”, que, una vez más, es Alemania.
La profunda crisis económica en España y la incidencia tan elevada del paro, sobre todo del paro juvenil, en gran medida, explican esta reedición de una vieja tendencia, que se creía superada. Los españoles que salen del país no encuentran, en la España actual, un espacio digno para la promoción personal.
En los años sesenta, los emigrantes españoles no estaban preparados para integrarse en otra sociedad, aunque estuviera sólo a cientos de kilómetros, en la misma Europa. Se colocaban en trabajos escasamente cualificados, con la finalidad de acumular capital y la idea de retornar al país de origen. Era una mayoría de hombres solteros, que no tenían la intención de asimilar los modos (idioma, hábitos y costumbres) del lugar de destino, pero aprendieron mucho, volvieron y ayudaron muchísimo a fraguar el “milagro español” de las postrimerías del franquismo. Les debemos mucho.
El emigrante español de hoy, en cambio, es una persona de ambos sexos con un alto nivel de preparación, que busca oportunidades que no halla en España. Su emigración viene facilitada por las comunicaciones y los transportes, y el conocimiento de idiomas.
Esto fomenta la integración y acentúa la posibilidad de quedarse en el país de destino, sin retornar al país de salida. Perder a un contingente de gente joven y cualificada es un indicador indiscutible del fracaso de la política económica y social en España, que no ha podido instrumentalizar mecanismos adecuados, y un clima favorable, para retener a este contingente de jóvenes preparados.
No sabemos los derroteros o los resultados que va a originar esta nueva emigración a corto y medio plazo, ya que las tendencias pueden cambiar en cualquier momento, conforme van cambiando las coyunturas económicas y sociales. Pero la emigración es siempre una clara señal de una deficiente situación, sobre todo económico, imperante en el lugar de origen, y el éxodo de jóvenes cualificados, además, viene a empeorar esa situación de carencia.

jueves, 15 de marzo de 2012

Diarios da calle

Unha xoven profesora chega a un instituto no cal se xuntan adolescentes con problemas de integración o que provoca grandes enfrontamentos dentro do propio instituto. Erin, qué así se chama a profesora, chega moi ilusionada xa que un ten como principal obxectivo lograr que os seus alumnos superen ese problema de integración e ao mesmo tempo poidan aprender novas cousas que ela, está desexando aprenderlle.
Pero cando chega a imaxe que se atopa é totalmente contraria a esperada, os rapaces odiábanse mutuamente entre eles, e ademais a Erin, pola cor da súa pel. Os rapaces non lle facían caso e negábanse a dar clase, xa que eles non cosideraban oportuno ter que aprender as cousas básicas porque a eles non lles ía a servir de nada. Erin escoitando o seu punto de vista douse de conta de que os rapaces tamén estaban no seu dereito de pensar así xa que a súa vida non é unha vida desexada para nadie.
Erin, a pesar de que non recibía apoios por parte da institución do instituto, non se veu a baixo, e  logrou que os seus alumnos virán que entre eles non son tan distintos, que todos teñen cousas en comúns, que non son tan diferentes como eles pensan, e que tamén deben coñecer o pasado e ver que outra xente pasou tamén, a máis medida, polo que eles están pasando e que vexan que non están sos e que de todo se pode saír.


Esta historia esta relacionada co desenvolvemento comunitario, os rapaces teñen un claro problema de integración entre eles, están totalmente divididos en bandas, as cales se odian e están continuamente en pelexas e enfrontamentos moi grandes. Finalmente, Erin, fai ver aos rapaces que non teñen razóns para vivir así, que poden vivir moito meior se non están todo o día enfrontándose. Ao final todos os rapaces acaban mantendo entre eles unha forte relación, incluso con Erin, a cal, ao principio odiaban polo simple feito de que ela era  branca, e consideraban aos brancos como os culpables de todo polo que eles agora estaban pasando.




viernes, 9 de marzo de 2012

8 marzo día da muller traballadora



Trátase dun día universal no que se produce unha gran reivindicación social, onde as todas as mulleres deixan de lado diferenzas étnicas, lingüísticas, culturais… e de unen para loitar por unha igualdade xusta, tanto na vida laboral como na vida cotidiana.
A idea dun día internacional da muller xurdiu ao final do século XIX, que foi, no mundo industrializado, un período de expansión e turbulencia, crecemento fulgurante da poboación e ideoloxías radicais.
Aínda que a idea deste dia é moi nobre e sta posto con boa intención, o dia da muller traballadora deberían ser tódolos días.

Se queremos igualdade e loitamos pola igualdade de sexos, creo que o feito de poñer un día adicado ao feito de que as mulleres están integradas no mundo laboral (aínda que haxa discriminacións de maior ou menor importancia) pode ter un segundo punto de vista, negativo, como podes ser que as mulleres son distintas aos homes e por iso hai un ‘’dia da muller traballadora’’, mentres que non hai un ‘’dia do home traballador’’,
porque o dia do home traballador non existe, e só hai o dia dos traballadores en xeral (homes e mais mulleres)?
 porque se diferenza entre homes e mulleres se todos somos persoas cos mesmos dereitos?
 o feito de diferenciar o dia da muller traballadora é outra forma de separar sexos?

En definitiva, o día da muller traballadora son os 365 días do ano, non o 8 de marzo.

jueves, 1 de marzo de 2012

Países receptores de inmigración

La inmigración internacional a debate en los cursos de verano de la Universidad.
 La Universidad de Alcalá analizará el fenómeno de la inmigración no sólo en España, sino también en el resto de países receptores de población extranjera, en un curso de verano que lleva por título “Los nuevos retos de la inmigración” y que se desarrollará entre los días 24 y 28 de julio en la localidad asturiana de Llanes. 
Dirigido por Luis García San Miguel y María Dolores Cabañas, este encuentro parte de una realidad.
 La inmigración es, y será en los próximos años, uno de los fenómenos más trascendentes para la configuración de nuestras sociedad, sobre todo, en países como el nuestro que, en poco tiempo, se ha convertido en receptor de una población inmigrante que ya es más que significativa.


La inmigración repercute directamente en las condiciones de vida, en la convivencia y en los valores dominantes de los ciudadanos del país receptor. Esos valores, la igualdad, la tolerancia y la interculturalidad van a condicionar los comportamientos y las expectativas individuales, sociales y culturales de la sociedad de las próximas décadas.


Por eso, este curso se plantea analizar los retos que pone sobre la mesa la inmigración en España, entre ellos, los intelectuales, sociales, económicos, políticos o jurídicos, los comportamientos de aquellas personas que responden a otras costumbres, a otras leyes y que, además, desconocen nuestro propio sistema jurídico.

 http://noticias.universia.es/movilidad-academica/noticia/2006/07/21/596884/paises-receptores-inmigracion.html

miércoles, 29 de febrero de 2012

29 de Febrero de 2012: Día Mundial de las Enfermedades Raras

Los últimos días de febrero se celebra el Día Mundial de las Enfermedades Raras, las que según la definición de la Unión Europea son: "enfermedades raras, minoritarias, huérfanas o poco frecuentes, incluidas las de origen genético, son aquellas enfermedades con peligro de muerte o de invalidez crónica que tienen una prevalencia menor de 5 casos por cada 10.000 habitantes"

Hoy 29 de Febrero del 2012 se celebra el día mundial de las enfermedades raras, actualmente existen más de 7.000 enfermedades raras conocidas, aunque sólo se tiene conocimiento médico y científico de unas 1.000. En España los casos superan los tres millones de afectados, un número muy elevado que precisa dedicarle una especial atención.
El 65% de las enfermedades raras suelen ser graves e invalidan al afectado. Otras son crónicas, letales y degenerativas. El 80 % de las enfermedades raras son genéticas, mientras que el 20% restante debe su origen a factores ambientales, a agentes infecciosos o a causas que todavía se desconocen. En un 50% de los casos el comienzo de la enfermedad tiene lugar en la niñez (aproximadamente un 30% de niños con enfermedades raras fallecen antes de llegar a cumplir los cinco años).
El Día de las Enfermedades Raras, que se celebra desde el año 2008, este año se enfrenta al peor de los panoramas: la crisis y los recortes. Según ha confirmado FEDER (Federación Española de Enfermedades Raras) mediante un estudio entre sus asociados, los recortes no han tardado en hacerse notar. Casi un 40% de los encuestados califican que la atención sanitaria en este área ha empeorado de forma 'muy significativa', seguido de más de un 50% que lo califica de 'significativo'.

La cifra de Enfermedades Raras que ya pasa los tres millones de afectados en nuestro país sigue creciendo: un 3% de los recién nacidos se ve afectado por alguna de estas patologías catalogadas como 'huérfanas'. En general, se estima que, en España, 1 de cada 5 personas afectadas por enfermedades raras tarda hasta 10 años en ser diagnosticada.

Por su parte, la Sociedad Española de Neurología (SEN) quiere difundir la necesidad de llevar a cabo una serie de medidas urgentes que permitan acabar con la incertidumbre en el diagnóstico y mejorar la calidad asistencial de los pacientes. Las acciones para llevar a cabo esta tarea de forma eficaz según ellos, sería mejorar para lograr realizar diagnósticos más precoces, formación específica para profesionales sanitarios y médicos, garantizar el acceso a personas sin medios a prestaciones que les ayuden al tratamiento, fomentar la investigación y potenciar servicios imprescindibles como pueda ser la rehabilitación, logopedia, etc.

En un día como hoy lo que se intenta es acercarse y dar a conocer estas enfermedades, que apenas se conocen pero como podemos observar son muchas las personas en todo el mundo que están afectadas por estas enfermedades y por desgracia no tienen una supervisión médica correcta porque apenas se conocen, por lo que hay que promover que se investiguen más para encontrar soluciones rápidamente. En este día también se pretende acercarse a las personas afectadas y demostrarles que no están solas.

martes, 28 de febrero de 2012

2012

''2012 Es el Año Europeo del Envejecimiento Activo y de la Solidaridad Intergeneracional''
O 2012 propúxose concienciar a todo o mundo de que actualmente vívese dunha forma moito máis saudable, polo que é necesario responder correctamente a isto. E así concienciar, a toda a poboación, de que debe de levar unha vida o máis saudable posible e satisfatoria. Para que finalmente envellezamos, pero iso sí da maneira máis saudable posible e conservarnos activamente dentro da sociedade cara un futuro, cada día máis próximo.

''2012 Año Internacional de la Energía Sostenible para todos''
O 2012 tamén se propuxo que fose o Ano internacional da Enerxía Sostible para todos, o que quere dicir unha oportunidade que nos ofrece concienciar a poboación sobre a necesidade da enerxía sostible, a necesidade dunha enerxía renovable en todos os ámbitos, e así ter unha importante incisión sobre cousas moi básicas e importantes para a sociedade como: saúde, educación, seguridade alimentaria e hídrica...
É necesario a creación dunha enerxía NON CONTAMINANTE e SEGURA para o desenvolvemento social, persoal e económico, pois este será un dos principais obxectivos que grazas a este Ano Internacional da Enerxía Sostible se poderá levar a cabo e facelo chegar a todo o mundo sen discriminar a nadie.

''2012 Año Internacional de las Cooperativas''
Por último, este ano, tamén se trata do Ano Internacional das Cooperativas que actuarán sobre o seguinte lema ‘’As empresas cooperativas van a axudar a construír un mundo meior’’. Trataran de impulsar o crecemento de cooperativas , compostas por persoas e institucións, ao mesmo , de impulsar o desenvolvemento social e económico, e a participación activa en ambas temas das cooperativas. E todo isto, como no, baixo unha política correcta e adecuada para axudar, tamén, ao crecemento de estas cooperativas que se están impulsando.
Todas as iniciativas que se levan a cabo en este ano parécennos correctas e adecuadas, estamos de acordo cos obxectivos que nos plantexa e coa necesidade de impulsar a sociedade, para que está, apoiándose en todos os recursos que ten e aproveitandos ao máximo para facer unha sociedade moito adecuada para todos.
Unha sociedade moito mías rica tanto economicamente como socialmente, xa que son un dos puntos máis básicos no que coinciden as tres iniciativas.

miércoles, 15 de febrero de 2012

Realidad Actual

En los tres vídeos que vimos en la clase de desarrollo pudimos observar, entre otras cosas, la necesidad urgente de generar empleo en numerosos lugares y que muchas de las medidas necesarias para generar este empleo no vienen dadas por el INEM (Servicio Público de Empleo Estatal) si no que muchas personas tienen que buscar la vida para encontrar un trabajo, aunque no sea su especialidad, pero un trabajo que les ayude a subsistir a ellas y a sus familias. El INEM apenas proporciona un 7% de trabajo a aquellas personas que están inscritas en las listas de INEM. Como decían algunas personas no le llegaban trabajos que ellas si creían que cumplían las expectativas para ocupar esos puestos por lo que necesitan buscar por su cuenta en que trabajar por lo que agradecen talleres o ayudas que les proporcionan fuera del INEM.
Gracias a acciones, como los talleres o cocinas económicas, mucha gente puede salir adelante con la poca cantidad de dinero que tienen al día. Las cocinas económicas, como también pudimos ver en uno de los vídeos, proporcionan buenos alimentos de una forma mucho más barata y accesible para la población que menos recursos tiene y de esta forma se produce desarrollo comunitario, unas personas ayudan a los más necesitados para que estos puedan tener una calidad de vida mejor. Y con los talleres, que pudimos ver que también los hay para personas con necesidades especiales, gracias a estos talleres aprenden un oficio, aprenden cosas nuevas que llevaran a cabo en un futuro y las cuales, además, le serán muy útiles.                                                       Con acciones así vemos claramente como se produce desarrollo comunitario, como personas ayudan a los más necesitados para que tengan una calidad de vida mucho mejor que con la que conseguirían sin la estas ayudas.

martes, 14 de febrero de 2012

Visita ao Mupega

O pasado mércores día 1 de Febreiro nos e os nosos compañeiros de TASOC visitamos, xunto coa nosa profesora de Animación sociocultural fumos ao MUPEGA (Museo pedagóxico de Galicia).
Este trátase dun un centro específico da Consellería de Educación e Orientación Universitaria, destinado a recuperar, salvagardar, estudar, mostrar e difundir todas aquelas expresións educativas que poñan de manifesto a variedade e riqueza do patrimonio pedagóxico de Galica, posibilitando así a súa catalogación, sistematización e custodia.
Nesta visita pudemos observar como impartian as clases en catro épocas e de catro formas distintas: escolas ferrado, restauración borbónica , segunda república e por último a época franquista. Esta foi a parte da visita que máis chamou a nosa atención, xa que pudemos obsevar de cerca como se daban as clases e os grandes cambios que houbo en cada época dependendo de como creian correcto os profesores educar aos alunmos e os instrumentos que lles estivesen permitido usar.


Ademais da aulas de cada época vimos como se divertian os nenos antes, os xoguetes ou os xogos aos que xogaban no seu tempo libre, e como con cousas simples como follas dos árbores podian crear un xoguete e os libros ou comics que eran máis populares entre os rapaces.

Estas foron algunhas das cousas que vimos no MUPEGA, estas foron as que máis chamaron a nosa atención.

lunes, 30 de enero de 2012

jornada escolar de la PAZ y la NO-violencia


El Día Escolar de la No-violencia y la Paz (DENIP) fue declarado por primera vez en 1964. Surge de una iniciativa pionera, no gubernamental, independiente, y voluntaria de Educación No-violenta y Pacificadora del profesor español Llorenç Vidal. Su objetivo es la educación en y para la tolerancia, la solidaridad, la concordia, el respeto a los Derechos Humanos, la no-violencia y la paz. En este día, los colegios y centros se convierten en instrumentos de paz y entendimiento entre personas de distinta formación, raza, cultura y religión.
El mensaje básico de este día es: ’Amor universal, No-violencia y Paz. El Amor universal es mejor que el egoísmo, la No-violencia es mejor que la violencia y la Paz es mejor que la guerra’.
El DENIP fue reconocido por el Ministerio de Educación y Ciencia, mediante la Orden Ministerial del 29 de noviembre de 1976.
El día 30 de Enero se conmemora además la muerte del líder nacional y espiritual de la India, el Mahatma Gandhi, el 30 de Enero de 1948, asesinado a tiros por un fanático hinduista.

 

Como TASOC tenemos que fomentar la NO-violencia y lograr una igualdad entre todos los individuos a la par que hay que defender una democracia cultural y tolerancia hacia otras culturas que no sean la propia, ya que todas las culturas son importantes no hay ninguna que esté por encima de otras o superior, sino que son igualitarias en su totalidad.
De esta forma, los TASOC debemos tratar de una forma lúdica y dinamizadora el tema de  la PAZ, ya que de esta manera los niños se estarían educando dentro de la propia idea de una forma divertida y amena.
Aún así, no solo debemos de quedarnos en el día 30 de Enero de cada año, el día de la PAZ deben ser los 365 días del año.

miércoles, 25 de enero de 2012

Escolas vs. creatividade

No primeiro vídeo sobre as escolas e a creatividade  Sir Ken Robinson fálanos sobre o tema da educación centrándose nas escolas e a súa forma de impartir a educación en sí, K. Robinson mostra en desacordo coa forma de educar aos nenos, según el, de certo modo, as escolas matan a creatividade dos nenos, eu penso que máis que a forma de educar  o que mata a creatividade nos nenos é pouca esperanza que se deposita en eles, o pouco que se lles apoia a seguir adiante e que logren conseguir os seus soños. Outra cousa que queremos recalcar é que como Ken Robinson dixo para ser creativo ai que perder o medo a equivocarse o medo a cometer errores, pois unha persoa cando traballa facendo innovacións ou probando novas cousas arriscase a equivocarse, a non ter razón, pero aínda así esa persoa non se ven abaixo a pesar de que se equivoque en múltiples veces. Esa é unha caraterística fundamental dunha persoa que quere ser creativo e innovador, que quere cambiar algo para meior dende o seu punto de vista non lle debe importar o medo a equivocarse xa que estar equivocada, moitas veces, vai ligado a ser creativo.
No segundo vídeo K. Robinson segue manifestando a súa forma de pensar en base a como está organizada a educación na sociedade. Unha das frases que máis chamou a nosa atención é a seguinte: ‘’El problema es que tratan de llegar al futuro haciendo lo que hicieron en el pasado’’, actualmente cada vez hai máis descubrimentos, novas formas de ver e de percibir as cousas pero en moitas materias, como na educación, as cousas apenas modificaron, as nenos ségueselles inculcando unha base que en algúns puntos deberíase modificar. A educación debe evolucionar, evolucionar entorno a liberdade, os nenos deberían de atopar meiores e máis saídas para un futuro sen contarlle oportunidades e sen sacarlle o ánimo a que consigan o que queren e que non teñan medo a cometer errores e n facer todo tan monótono.
Recentemente escoitamos falar sobre un estudio no que dividían a os nenos según o seu nivel de intelixencia, o grupo A era o meior grupo no que meiores notas se sacaban e no grupo C eran os menos intelixentes polo que as notas eran peores. Nun determinado momento os nenos do peor grupo fixéronlles crer que pertencían ao grupo A e elevaron as súas notas e no grupo A fixeron o contrario, puxéronlle as peores calificacións. Ao cabo dun tempo os nenos do grupo C aumentaron o seu nivel e comezaron a sacar as notas que lle correspondían aos do grupo A e polo contra os dos grupo A baixaron o seu nivel. Os profesores tamén estaban enganados e con isto comprobouse que todo estamos ao mesmo nivel e que precisamos que nos apoien para conseguir o que queremos os nenos, e todo o mundo, precisa motivacións para sentirse máis fortes.

miércoles, 18 de enero de 2012

bienvenidos al desenvolvimiento

Aquí comenzamos nuestro viaje al desarrollo comunitario sobre la experiencia propia en el mundo de la animación sociocultural.
esperamos que nuestras experiencias y pensamientos os resulten enriquecedoras y os agradecemos el que nos sigais entrada a entrada.

saludiÑos


                                                                                                                               

                                                                                                                                     dC