Diarios da calle

Unha xoven profesora chega a un instituto no cal se xuntan adolescentes con problemas de integración o que provoca grandes enfrontamentos dentro do propio instituto. Erin, qué así se chama a profesora, chega moi ilusionada xa que un ten como principal obxectivo lograr que os seus alumnos superen ese problema de integración e ao mesmo tempo poidan aprender novas cousas que ela, está desexando aprenderlle.

Pero cando chega a imaxe que se atopa é totalmente contraria a esperada, os rapaces odiábanse mutuamente entre eles, e ademais a Erin, pola cor da súa pel. Os rapaces non lle facían caso e negábanse a dar clase, xa que eles non cosideraban oportuno ter que aprender as cousas básicas porque a eles non lles ía a servir de nada. Erin escoitando o seu punto de vista douse de conta de que os rapaces tamén estaban no seu dereito de pensar así xa que a súa vida non é unha vida desexada para nadie.

Erin, a pesar de que non recibía apoios por parte da institución do instituto, non se veu a baixo, e  logrou que os seus alumnos virán que entre eles non son tan distintos, que todos teñen cousas en comúns, que non son tan diferentes como eles pensan, e que tamén deben coñecer o pasado e ver que outra xente pasou tamén, a máis medida, polo que eles están pasando e que vexan que non están sos e que de todo se pode saír.

Esta historia esta relacionada co desenvolvemento comunitario, os rapaces teñen un claro problema de integración entre eles, están totalmente divididos en bandas, as cales se odian e están continuamente en pelexas e enfrontamentos moi grandes. Finalmente, Erin, fai ver aos rapaces que non teñen razóns para vivir así, que poden vivir moito meior se non están todo o día enfrontándose. Ao final todos os rapaces acaban mantendo entre eles unha forte relación, incluso con Erin, a cal, ao principio odiaban polo simple feito de que ela era  branca, e consideraban aos brancos como os culpables de todo polo que eles agora estaban pasando.